Statement on the Global Wildfires

His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew 

In recent weeks, our planet has witnessed extreme heatwaves and expansive wildfires throughout the world—from the rain forests of the Amazon and desert regions of Africa, normally snow-covered regions such as the Arctic and Alaska to far away countries from Spain to Siberia. Month after month, we have experienced record temperatures and unprecedented heatwaves, resulting in the destruction of millions of acres and the disruption of millions of people. And the intensity of these fires and storms is progressively increasing and intensifying, mandating critical and commensurate changes on our part.  

Scientists warn us about the threat of such fires to the world’s ecosystems, which are becoming increasingly jeopardized and vulnerable. The impact of these fires could reverberate for generations, affecting soil, infrastructure, and human beings. Trees are vital for the soil, for our survival and for our soul. Trees are not simply valuable for their aesthetic beauty or commercial benefit, but essentially for our defense against climate change. Planting more trees is certainly commendable, but cutting down less trees is perhaps the most compelling response to global warming. 

While this global wildfire crisis may not entirely or exclusively be a consequence or cause of climate change, the calamitous events that the world is now experiencing undoubtedly and undeniably sound the alarm about the urgent and dire repercussions of a rising level of carbon emissions. Therefore, if nothing else, such extreme phenomena compel us to consider the fundamental fragility of nature, the limited resources of our planet, and the unique sacredness of creation.

In our Encyclical that will appear on September 1st, we outline the diverse initiatives and activities pioneered by the Ecumenical Patriarchate over the last thirty years, while observing the fundamental principles and precepts proposed by the Orthodox Church over the last twenty centuries with regard to preserving God’s creation.

We pray for all those threatened or afflicted by the fires in all corners of our world. We call all faithful and all people of good will to consider carefully how we live, what we consume, and where our priorities lie, using the words of the Divine Liturgy: “Let us pay attention! Let us stand with awe!”

At the Phanar, Saturday August 24th, 2019

Μήνυμα τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου ἀπό τῆς ἐξέδρας κατά τήν τελετήν τῆς Ἀναστάσεως (Πάσχα, 16 Ἀπριλίου 2017).

Ἀδελφοί καί τέκνα ἀγαπητά,

«Ξημερωθήκαμε» ἀπόψε, σύμφωνα μέ τόν ποιητή, «ἔχοντας διατρέξει τήν ἱστορία τοῦ θανάτου τῆς Ἱστορίας, ἤ μᾶλλον τήν ἱστορία τῆς Ἱστορίας τοῦ θανάτου». Ὅμως, σέ μᾶς, τά πιστά τέκνα τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, θά ταίριαζε νά λέγαμε ὅτι ξαγρυπνήσαμε, αὐτή τή βραδιά τῆς Ἀναστάσεως, μελετώντας τήν ἱστορία τοῦ τέλους τοῦ Θανάτου ἤ, καλύτερα, ψάλλοντας τό «Χριστός Ἀνέστη!»

Ἡ πίστις μας εἶναι ζωντανή, διότι βασίζεται στό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, πού μέ τόση ἔντασι ἐκφράζει αὐτός ὁ σύντομος καί περιεκτικός χαιρετισμός: «Χριστός Ἀνέστη!». «Τά ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδού γέγονε καινά τά πάντα». Ἡ Ἀνάστασις δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἱστορικές ἀποδείξεις, γιατί ὁ σκοπός της δέν εἶναι νά μᾶς πείσῃ ἐγκεφαλικά γιά ἕνα γεγονός πού συνέβη κάποτε στήν ἀνθρώπινη ἱστορία, ἀλλά νά μᾶς μεταμορφώσῃ ὑπαρξιακά. Δέν πρόκειται γιά μιά κατανόησι τῆς Ἀναστάσεως μέσω τῆς πεπερασμένης ἀνθρώπινης λογικῆς, ἀλλά γιά τή μεγάλη πρόκλησι νά εἰσέλθουμε σέ ἕναν ἄλλο κόσμο, καινούργιο, φωτοφόρο καί εἰρηνικό. Γι᾽ αὐτό, γιά μᾶς τούς Ὀρθοδόξους Ρωμηούς, ἡ Ἀνάστασις δέν ἐξαντλεῖται σέ μιά ἁπλῆ νίκη κατά τοῦ φυσικοῦ θανάτου, ἀλλά ἐπεκτείνεται στήν ἀνακαίνισι καί τή μεταμόρφωσι τῆς ζωῆς μας.

Μεγάλη σύγχυσι προκαλεῖ κάθε προσπάθεια ἐγκεφαλικῆς καί λογικῆς ἑρμηνείας τοῦ γεγονότος τῆς Ἀναστάσεως, γιατί τότε ἡ Ἐκκλησία μας μετατρέπεται σέ θρησκεία καί τό Μυστήριο σέ ἰδεολογία. Καί εἶναι ἀπολύτως βέβαιο ὅτι, ὅσο πασχίζουμε νά ἱεροποιήσουμε μιά ἰδεολογία ἤ νά λογικοποιήσουμε τήν πίστι, τόσο περισσότερο μεταποιοῦμε τήν Ἐκκλησία τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ σέ μιά ὑπόθεσι ἀνθρώπινη, μέρος τοῦ κόσμου, καί ἁπλῆ «ἀξία» τοῦ πολιτισμοῦ. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅμως, τό βροντοφωνάζουν μέ τή διδασκαλία τους, οἱ Ἅγιοί μας τό ἀποδεικνύουν μέ τή ζωή τους, ἐσεῖς οἱ εὐλαβεῖς προσκυνηταί μας τό καταθέτετε μέ τήν παρουσία σας, ὅτι ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων δέν εἶναι θρησκεία, δέν εἶναι ἰδεολογία, δέν εἶναι ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, ἀλλά θεία Ἀποκάλυψις, πού βασίζεται στήν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι τό καινούργιο ἀναστάσιμο γεγονός τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας.

Ἄς μήν ξεχνοῦμε, ὅτι ὁ Χριστός ἦλθε στόν κόσμο, γιά νά σώσῃ τόν ἄνθρωπο καί νά τόν ἐκκλησιαστικοποιήσῃ. Κατά τήν ἐπίγεια παρουσία Του, κάλεσε τόν ἄνθρωπο νά ἀφήσῃ τή θρησκεία καί νά εἰσέλθῃ στήν Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας ὁ ἴδιος εἶναι Ἱδρυτής. Ἔτσι, μόνο ὅταν εἴμαστε μέσα στήν Ἐκκλησία γινόμαστε μέτοχοι τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.

Ἐμεῖς ἐδῶ, στήν Ἐσταυρωμένη Ἐκκλησία, ζοῦμε τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως, δοξάζοντας καθημερινά τόν Θεό, καί ἐνῶ εἴμαστε ἐπί τοῦ σταυροῦ, ἡ ζωή μας δέν χάνει τήν ὀμορφιά της∙ καί ἐνῶ οἱ πληγές μας ἀκόμη αἱμορραγοῦν, ἐμεῖς συνεχίζουμε ἀγόγγυστα νά διακονοῦμε τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο∙ καί ἐνῶ δέν βιώσαμε ἀκόμη τήν ἀποκαθήλωσι, μέ πολλή ἀγάπη στέλνουμε ἀπό τό ἀείφωτο Φανάρι σέ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, σέ ὅλη τήν οἰκουμένη, τόν ἀναστάσιμο ἀσπασμό τῆς χαρᾶς.

Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι,

Σᾶς εὐχαριστοῦμε ὅλους πού ἤλθατε στήν ταπεινή Αὐλή τῆς Πρώτης καί Μεγάλης Ἐσταυρωμένης Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία σᾶς εὐλογεῖ καί ἡ ὁποία σᾶς ἀγαπᾶ πολύ.

Γιατί, Ἀνάστασι σημαίνει νά πεθαίνῃς καί νά ζῇς... γιατί ἀγάπησες πολύ. Χρόνια πολλά σέ ὅλους. Χριστός Ἀνέστη!